Η μικρή χελώνα

Γεννήθηκες εγκλωβισμένη.
Σε μια λεκάνη μικρή ακουμπισμένη στην κουζίνα ενός βρόμικου εργαστηρίου.
Πλάι σου μεγάλα δοχεία γεμάτα με πινέλα και πεταμένα ακρυλικά από δω κ από κει.
Κάθε μέρα αντίκριζες πάρα πολλά άτομα..Άλλοι σε πείραζαν, άλλοι σε έπαιζαν,άλλοι σε κάναν μπάνιο,
άλλοι πάλι σε σιχαινόντουσαν..Δε φταις εσύ που είσαι έτσι..Εσύ γεννήθηκες μες στην σκλαβιά.
Μια ζωή χωρίς νόημα..Μία ζωή χωρίς ενδιαφέρον.Τι να κάνεις σε μια μικρή λεκάνη..
Πρέπει να βγεις έξω να ανακαλύψεις τον κόσμο..μα δεν φτάνεις να ξεφύγεις.Μένεις εκεί.
Σκέφτεσαι..έχω παρέα εδώ μέσα,άσε που κάθε μέρα με χαιρετάει τόσος κόσμος.
Αναλογίζεσαι τι θα κάνεις μισό αιώνα εκεί μέσα..Σβούρες σβούρες βαρέθηκες..
Επαναστατείς.Σηκώνεσαι στα δυο σου πόδια και προσπαθείς να σκαρφαλώσεις.Προσπαθείς,
ξαναπροσπαθείς μα είναι πολύ ψηλά..Πιστεύεις σε σένα.Πιστεύεις πως μπορείς να τα καταφέρεις..
Κλείνεις τα μάτια κ πηδάς.Βρίσκεσαι έξω..Είσαι ελεύθερη..Κ τώρα τρέχεις.
Πέφτεις από τον πάγκο της κουζίνας και εξερευνείς.Γυρνάς όλα τα δωμάτια του εργαστηρίου.
Ω τι ωραία που πέτυχες αυτό που ήθελες! Τι ωραία που είσαι ελεύθερη!
Θα κάτσεις δω σ'αυτήν τη γωνίτσα να ξαποστάσεις.Ωχ!Ένας άνθρωπος..σε παίρνει και σε πάει
πίσω στη λεκάνη σου και σου λέει -μη ξαναφύγεις.Εδώ είναι το σπίτι σου.
-Τι να κάνω εδώ; ρωτάς, -Σε λίγο δε θα χωράω να κάνω σβούρες.

Μεγαλώνω και θέλω να δω τον κόσμο.
-Θα σε βάλω σε πιο μεγάλο σπιτάκι, απαντάει ο άνθρωπος.Κάθεσαι λίγες μέρες και σκέφτεσαι..
Προσπάθησες και απέτυχες..Τι θα κάνεις τώρα;Το αποδέχεσαι και μένεις φυλακισμένη..ή ξαναπροσπαθείς να το σκάσεις..Θα ναι δύσκολο να το ξαναπετύχεις να βγεις..και ακόμα πιο δυσκολο να μείνεις καιρό έξω..
Αλλά τι πιο δύσκολο απ'τό να αναγκαστείς να παραμείνεις εκεί χωρίς να κάνεις τίποτε.
Το πήρες απόφαση και ξανασηκώνεσαι..Ξαναπηδάς και ξαναπέφτεις. Σηκώνεσαι πάλι, σκαρφαλώνεις και γυρνάς ανάποδα.
Μένεις ανάσκελα για ώρες..ταλαντεύεσαι προσπαθώντας να γυρίσεις μα δε μπορείς..
Έλα, μια ακόμα προσπάθεια..
Τα κατάφερες και ήρθες μπρούμυτα.Ξανασηκώνεσαι..φτάνεις στο πιο ψηλό σημείο και πέφτεις στο πάτωμα..Το καβούκι σου πονάει..μπορεί κ να σπασε λίγο..Δεν πειράζει ,είναι το τίμημα.Τρέχεις και ψάχνεις διέξοδο.Μακάρι αυτή τη φορά να τα καταφέρεις..Είσαι έξω και γυρνάς στα δωμάτια μια μέρα..Μπράβο σου.Προσπάθησε να μη σε δει κανείς..Ωχ να κάποιος σε είδε.Σε πάει πάλι πίσω στη λεκάνη..Μένεις στεναχωρημένη που δεν έφτασες τον στόχο σου.Σκέφτεσαι πως ίσως ήταν η τελευταία φορά που προσπάθησες.Απογοητευμένη με τον εαυτό σου..ή μάλλον καλύτερα απογοητευμένη από τη μοίρα σου..στέκεσαι σε μια γωνιά.
Η ζωή σου δεν έχει νόημα και πάλι.Ξυπνάς ,τρως και κοιμάσαι..Τι άλλο έχεις να κάνεις;Τίποτε.Λοιπόν ξαναπροσπάθησε!
Τώρα έμαθες πως είναι..Ξανασκαρφάλωσε,ξαναχτύπα στο καβούκι σου,ξαναπέσε και ξαναβγές.
Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής σου.Αυτός θα ναι ο λόγος που θα σε θαυμάζω και θα με εμπνέεις.Όσες φορές και αν αποτύχεις..όσες φορες και αν πέσεις θα σκέφτεσαι οτι προσπάθησες και δεν αποδέχτηκες την κατάσταση.
Τότε θα σαι περήφανη, τότε θα σαι σπουδαία..

Κάτι θεματικές Πέμπτες..

   Νοσταλγώ εκείνες τις Θεματικές Πέμπτες σπίτι της..
Κάναμε παρέα και τρώγαμε Γοριλάκια..
   Νοσταλγώ Τα απίστευτα απογεύματα που το κουδούνι "Τύρναβος"
χτυπούσε συνέχεια από φίλους διψασμένους για συντροφιά και διασκέδαση.
Η πόρτα άνοιγε με μια μικρή δικαιολογημένη καθυστέρηση και τότε,
καθώς έπαιρνες μέρος στην παρέα η κούραση της εβδομάδας σε αποχαιρετούσε
και καλωσορίζατε όλοι μαζί την φαντασία, την δημιουργία και την χαρά.
Εκείνες οι κρύες Πέμπτες θα είναι αξέχαστες.
Καλύτερες απ' όλες.
   Άλλοτε κάνοντας πικ νικ στο σαλόνι
ακούγοντας τα ρυάκια και τα πουλιά από ένα παλιό κασετόφωνο.
Τσούγκριζες κόκκινα αβγά σαν κοριτσάκι από το μικρό σπίτι στο λιβάδι,
με τις μακριές σου κοτσίδες, τα ροζ μάγουλα και τις φακίδες ενώ
έπαιζες σι-μαριό περιτριγυρισμένος από λουλούδια του αγρού..
Αχ λουλούδια του αγρού..μόλις τα είχες κόψει από μία αλάνα στον Εύοσμο.
Δεν ήταν πολλά λουλούδια.Μόνο δύο είδη.Παπαρούνες και ζόμπι.
   Άλλοτε πάλι ανοίγωντας την πόρτα σε ντελιβεράδες κάνοντας
κάθε φορά και έναν καινούριο ρόλο.
Ντυνόσουν στα κόκκινα με κόκκινο κραγιόν και κόκκινο φωτάκι.
Στεκόσουν στο χολ με ένα πρόχειρο τραπεζάκι της στιγμής
με το σουπλά και τα κεράκια σου.
Δεν σηκωνόσουν να πληρώσεις γιατί ήξερες ότι θα δώσει τα χρήματα
ένα ξένο χέρι πίσω από την πόρτα.
Εκείνο το ίδιο που κρατούσε την άλλη φορά μια κούκλα κομμωτικής
με ρολά στα μαλλιά.
   Μια άλλη φορά που με ομαδική δουλειά παραλάβαμε το φαγητό
και με την ίδια ομαδική δουλειά δώσαμε από χέρι σε χέρι τα χρήματα.
   Θυμάμαι μία Πέμπτη ήταν το θέμα γυαλιά ηλίου και χρωματιστά ρούχα
και θα λάμβανε χώρα στο πράσινο δωμάτιο.
Μόνο που τελικά το πράσινο δωμάτιο έγινε χρωματιστό κ αυτό
κ έτσι φορούσες τα μαύρα γυαλιά και έπαιζες.
Αφού το παιχνίδι τελείωσε ακολούθησε ψηφοφορία στο δωμάτιο επικοινωνίας
παρέα με τον Μεγάλο Αδελφό και δήλωνες ποιος θέλεις να αποχωρήσει
αυτή τη βδομάδα με αιτιολόγηση όσο αναφορά την αποστολή που είχαμε.
    Μα η αγαπημένη μου Πέμπτη απ' όλες ήταν εκείνη
που ένας παπάς στην εκκλησία έχει φωνάξει κάποια κοριτσάκια
να τα κάνει μάθημα οικοκυρικής.Επίσης έχει βάλει
πολλούς υφασμάτινους πουά φαλλούς στον πουά τοίχο της εκκλησίας.
Καθώς λοιπόν τα έκανε μάθημα τα υπνώτιζε κιόλας επειδή ήταν ψυχασθενής.
Αφού τα υπνώτισε τα μετέφερε με νταλίκα και έσκαψε έναν τεράστιο λάκκο στον αέρα
επειδή ήταν και νεκροθάφτης και τα έβαλε όλα τα κοριτσάκια μέσα
σε στοιβάδες απανωτά.Έτσι τα κοριτσάκια πέθαναν από την πείνα.
Ο λόγος που ήθελε τα κοριτσάκια ο παπάς ήταν να τα πηδήξει ένα-ένα απανωτά.
Κανονικά όμως.Κανονικά Δεν ήταν τόσο ανώμαλος.
Αφού πήδηξε τα νεκρά μικρά κοριτσάκια ο παπάς, μπήκε η άλλη προσωπικότητα
μέσα του και κάλεσε την αστυνομία επειδή ήταν σχιζοφρενής.
Έρχεται η αστυνομία και βλέπει τα νεκρά μικρά βρασμένα κοριτσάκια
και του δίνει ποινή να σκοτωθεί σε ηλεκτρική καρέκλα.
Όλο αυτό όμως το είχε γράψει στη διαθήκη του ως τελευταία του επιθυμία.
   Οι Πέμπτες όμως δεν συνεχίστηκαν για πολύ.
Την θέση τους πήραν βόλτες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Ήταν μαγευτικές μα σταμάτησαν..Δε ξέρει κανείς αν θα ξανάρθουν.
Μα όλες οι αναμνήσεις θα σε συνοδεύουν.Όλες αυτές οι παραπάνω.

Αν κάποια δεν την έζησες ήσουν Μπλιτζ και πίστεψε με, είναι απαίσιο να είσαι.

How to do a research paper

10 τρόποι να εκνευρίσεις τον Κωστή.

Όσοι γνωρίζουν τον Κωστή πιστεύουν ότι είναι ο πιο ήρεμος άνθρωπος που υπάρχει.
Κάποιοι μάλιστα τον φωνάζουν Γκάντι, Λόιντ και άλλοι χίππη.
Φημίζεται για την χαλαρότητα και την αντιμετώπιση του σε καταστάσεις
αλλά εγώ η Lady Med ύστερα από έρευνα μου, σου παρουσιάζω 10 τρόπους να τον εκνευρίσεις.

 1)Εκεί που περπατάς στο δρόμο μαζί του πέταξε σκουπίδια κάτω.
 2)Αν είστε έξω χόρευε δίπλα του Τεκτόνικ.
 3)Συζήτησε μαζί του πόσο αδικημένα είναι τα ΜΑΤ και η κυβέρνηση.
 4)Τραγούδησε σκυλάδικα.
 5)Αν είσαι κορίτσι, βρίσε και κάνε χειρονομίες.
 6)Πίεζε τον να κάνει κάτι που δε θέλει η θέλει και αμελεί.
 7)Φώναζε δυνατά στο δρόμο.
 8)Κάπνισε δίπλα του χωρίς να τον ρωτήσεις ή ακόμα καλύτερα
    μέσα στο δωμάτιο του.
 9)Να γκρινιάζεις και να παραπονιέσαι συνέχεια για ότι συμβαίνει.
10)Πες του να βγείτε μπουζούκια ή σε club και βάλ'τον με το ζόρι να χορέψει με
     την δικαιολογία ότι και οι άλλοι χορεύουν άρα πρέπει κι αυτός.


Αν κάνεις όλα αυτά σε σύντομο κιόλας χρονικό διάστημα το
σίγουρο είναι ότι δε θα σε θέλει ποτέ ξανά μαζί του.
Δουλεύει εγγυυμένα. Δοκίμασε το κι εσύ. Μπορείς!

Nick Vujicic, Ζωή χωρίς άκρα.

Σ'αυτό μου το ποστ θέλω να γνωρίσω σε όσους δεν τον γνωρίζουν τον Nick Vujicic. Έναν άνθρωπο που γεννήθηκε χωρίς άκρα και είναι ευτυχισμένος. Ο Nick Vujicic μας διδάσκει τη σημασία του να αντικρίζουμε τη ζωή με χαμόγελο, να εστιάζουμε στα σημαντικά πράγματα και να είμαστε ευγνώνονες με αυτά που η ζωή φέρνει στον δρόμο μας... Είναι έμπνευση για όλους μας. Δεν μπορείς πάντα να ελέγξεις το τι συμβαίνει στη ζωή σου. Μπορείς όμως να ελέγξεις το πώς εσύ θα το δεχτείς, σε ποιό βαθμό θα το αφήσεις να σε επηρεάσει ή πώς θα αντιδράσεις απέναντι σε αυτό. Είναι πάντα στο χέρι μας να επιλέξουμε να αντιδράσουμε με αισιοδοξία, αξιοπρέπεια και θετικότητα, γνωρίζοντας ότι όλοι μπορούν να διαχειριστούν τα εύκολα, όμως τα δύσκολα είναι αυτά που δείχνουν από τι "μέταλλο" είμαστε φτιαγμένοι. Πάντα πρέπει να προσπαθούμε για ότι θέλουμε. Ποτέ δε σταματάμε να αγωνιζόμαστε. Ακόμα κι αν αποτύχουμε 100 φορές. Μερικές φορές η ζωή δεν μας τα φέρνει όπως περιμένουμε. Χρειάζεται κι άλλη προσπάθεια. Κάποιοι αχάριστοι παραπονιούνται για μικρά πράγματα που τους λείπουν και ξεχνάνε πόσα αγαθά έχουν. Ξεχνάμε ότι είμαστε τυχεροί και μόνο που έχουμε υγεία. Δεν εκτιμάμε αυτά που έχουμε και πάντα ζητάμε παραπάνω.